Intrall Lubo to prototyp samochodu dostawczego firmy Intrall, który miał zostać wprowadzony do produkcji seryjnej w 2007 roku. Firma Intrall należąca do rosyjskiego biznesmena, po przejęciu w 2003 roku zakładów Daewoo Motor Polska postanowiła wszcząć projekt zastąpienia Lublina nowym modelem. 15 września 2006 roku zaprezentowany został prototyp Intrall Lubo – samochód opracowany od podstaw przez polskich i rosyjskich inżynierów. W cztery dni później Lubo został pokazany szerszej publiczności na targach IAA w Hanowerze.

Lubo cechuje się odważną stylistyką nie tylko karoserii, ale także i wnętrza, gdzie zestaw wskaźników umiejscowiono na środku deski rozdzielczej podobnie jak w LDV Maxus. Karoseria Lubo jest podwójnie ocynkowana, przez co Intrall chciał zapewnić wieloletnią gwarancję na żywotność karoserii. W standardowym wyposażeniu Lubo przewidywano poduszki powietrzne dla kierowcy i pasażera, układy ABS i EBD, immobilizer w kluczyku, regulowaną kolumnę kierownicy, centralny zamek, elektrycznie sterowane szyby, ogrzewane lusterka, klimatyzację, czujnik parkowania, regulowane fotele, trzypunktowe pasy bezpieczeństwa, podwójną kanapę obok fotela kierowcy z regulacją zagłówka.

ZSD Nysa to polski samochód dostawczy opracowany na bazie Warszawy. Miała z nią takie same podwozie, silnik (początkowo dolnozaworowy M-20, później górnozaworowy S-21), układ jezdny oraz elementy nadwozia. Na początku roku 1957 zlecono wykonanie konstrukcji samochodu dostawczego Fabryce Samochodów Osobowych. Niezależnie od tego podobną pracę rozpoczyna w marcu tego roku biuro konstrukcyjne w Nysie. Zgodnie z założeniami miał to być pojazd o konstrukcji ramowej, w którym zastosowano by silnik, zespoły napędowe i jezdne pochodzące z samochodu osobowego Warszawa. Ograniczona nośność zawieszenia przedniego narzucała konieczność wysunięcia go przed miejsce kierowcy. Z tego faktu wynikał ogólny układ zespołów, a po części także sylwetka pojazdu. Projekt warszawski został odrzucony z uwagi na niezbyt funkcjonalne i technologiczne nadwozie oraz wiele mankamentów podwozia. Grupa konstruktorów ZBNS opracowała własne nadwozie oraz przy wykorzystaniu ramy, wprowadziła wiele zmian w zespołach podwoziowych, przystosowując je do większych obciążeń występujących w samochodzie dostawczym. Nawiązano też współpracę z Fabryką Samochodów Ciężarowych w Lublinie, gdzie wówczas trwały prace nad konstrukcją Żuka.

Międzynarodowe Targi Poznańskie to lider polskiego przemysłu targowego. Posiadają niemal 50% udziałów w rynku targowym w Polsce i są drugim organizatorem targów w Europie Środkowo-Wschodniej. Jako jedyny ośrodek w Polsce Poznań został ujęty w światowym rankingu miast targowych AUMA. MTP istnieją od 1921 roku i są jednym z najdłużej działających w Europie organizatorów targów. Obecnie kalendarz targowy obejmuje niemal 80 prestiżowych wydarzeń targowych. Bierze w nich udział ponad 10 tys. wystawców, w tym 2 tys. 300 firm zagranicznych z 70 krajów świata. Imprezy odwiedziło ponad 310 tys. zwiedzających, w tym goście z zagranicy. W sumie targi, kongresy i konferencje organizowane na terenach MTP odwiedziło w 2009 roku 880 tys. zwiedzających, co czyni z MTP czołowy ośrodek turystyki biznesowej w kraju.

W portfelu Międzynarodowych Targów Poznańskich jest 11 największych w Polsce targów pod względem całkowitej powierzchni wystawienniczej. Są to targi budowlane BUDMA, przemysłu ciężkiego ITM Polska, drzewne DREMA, meblarskie MEBLE, logistyki i opakowań TAROPAK, mechanizacji rolnictwa POLAGRA-PREMIERY, INSTALACJE, technologii spożywczych POLAGRA-TECH, ekologiczne POLEKO, hodowli zwierząt FARMA, maszyn budowlanych BUMASZ oraz wyrobów spożywczych POLAGRA-FOOD.

Intrall Lublin jest samochodem dostawczym występującym w wielu odmianach nadwozia, produkowany w latach 1993-2007 przez Fabrykę Samochodów w Lublinie, Daewoo Motor Polska, Andoria-Mot, a w ostatnich latach produkcji przez Intrall Polska.
Po ogłoszeniu upadłości fabryki jesienią 2001 roku przejęła ją fabryka silników Andoria z Andrychowa, wiosną 2002 wznowiono produkcję Lublinów, pod koniec 2003 roku prawa do produkcji przejęła spółka Intrall Polska, uruchamiając ponownie produkcję z początkiem 2004. W 2005 roku wprowadzono zmodernizowanego Lublina 3 Mi. Nowy model otrzymał zmieniona atrapę wlotu powietrza z okrągłymi lampami, w wersji furgon pojawiły się nowe tylne lampy kierunkowskazów i świateł stop. Do oferty dołączył również silnik Iveco o mocy 122 KM. W 2006 roku silnik 4CT90 zastąpiony został jednostką 4CTi90 o mocy 102 KM. W grudniu 2007 roku produkcja została wstrzymana ze względu na upadłość Intralla.
We wrześniu 2010 roku został przedstawiony samochód dostawczy o nazwie Pasagon firmy DZT Tymińscy. Jest to zmodernizowany Lublin, ma dłużsżą ramę, powiększoną komorę silnika, zmieniony wygląd, oraz mocniejszy silnik o mocy 115KM z Andorii w Andrychowie który spełnia normę spalin Euro 4.

FSC Żuk jest rodziną polskich samochodów dostawczych produkowanych w FSC w Lublinie. Opracowana w 1956 roku na podstawie samochodu FSO Warszawa, miała takie same podwozie, silnik i układ jezdny. Rozwiązanie to z jednej strony przyczyniło się do dużej popularności tego samochodu i jego niskiej ceny, a z drugiej było powodem rozlicznych wad takich jak:
- niska trwałość elementów zawieszenia przedniego,
- wysoko położona skrzynia ładunkowa,
- wysoko położony środek ciężkości,
- zbyt mały rozstaw kół,
- ograniczone możliwości w zakresie wzrostu parametrów samochodu (szczególnie ładowności).
Jednakże w czasie produkcji tego samochodu w FSC jego konstrukcja ulegała unowocześnieniu (szczególnie w latach 70tych), wprowadzono mocniejsze i oszczędniejsze silniki, zmieniono skrzynię biegów, unowocześniono wygląd zewnętrzny. Następcą stał się samochód dostawczy FS Lublin seryjnie produkowany od października 1993 roku. Konstruktorami pojazdu byli inżynierowie Stanisław Tański oraz Roman Skwarek. Za wygląd nadwozia odpowiedzialny był Julian Kamiński. Nazwa samochodu wzięła się od pasiastego malowania ostatecznej wersji prototypu pojazdu. Została ona zaproponowana przez Juliana Kamińskiego.

Gdy słyszymy nazwę Jelcz, od razu na myśl przychodzą nam nie tak odległe aż przecież czasy PRL-u, a przed naszymi oczami ukazują się autobusy i ciężarówki tej polskiej marki. Zakład produkujący je umiejscowiony jest w Jelczu-Laskowicach koło Wrocławia (daw. w Jelczu koło Oławy).

Fabryka powstała w 1952 roku. W ten sposób postanowiono wykorzystać zniszczone działaniami wojennymi hale byłej niemieckiej fabryki zbrojeniowej w Jelczu k. Oławy. Zapadła decyzja, by wykorzystać je do celów produkcyjnych. Powołano przedsiębiorstwo o nazwie Zakłady Budowy Nadwozi Samochodowych. Po odbudowie w zakładach tych produkowano autobusy i samochody ciężarowe oraz podzespoły wykorzystywane w pojazdach marki Lublin i Star.

Pierwszym samochodem wyprodukowanym w Jelczu był tzw. autobus zastępczy, który powszechnie nazywany był “Stonką”. Na podwoziu samochodu ciężarowego Star 20 zbudowano zamknięte nadwozie szkieletowe, które pozwalało na przewóz 25 pasażerów. Zakłady Budowy Nadwozi Samochodowych połączyły się z Zakładami Naprawy Samochodów w Jelczu. Powstałe w ten sposób przedsiębiorstwo przyjęło nazwę Jelczańskie Zakłady Samochodowe.

Fabryka Samochodów Ciężarowych w Lublinie w czasach swojej świetności była najważniejszym i największym zakładem przemysłowym w całym województwie lubelskim. Także biorąc pod uwagę ilość i wartość produkcji zajmowała jedno z pierwszych miejsc w kraju w branży motoryzacyjnej. Powstanie lubelskiej fabryki związane jest z kongresem Zjednoczeniowym PPS i PPR w 1948 r. Wtedy to właśnie podjęto decyzję o jej utworzeniu. W nowo otwartej hali rozpoczęto produkcję podzespołów do samochodów osobowych i ciężarowych. Plany były ambitne – planowano rozpoczęcie produkcji silników, mostów napędowych przednich i tylnych, układów kierowniczych, a także sprzęgieł i skrzyni przekładniowych. Fabryka, jej powstanie w mieście oraz fakt, że była głównym miejscem zatrudnienia dla większości mieszkańców nie tylko Lublina, ale także okolicznych miast i miasteczek – w ogromny sposób wpłynęła na historie Lublina i całego województwa. Wywarła bezpośredni wpływ na rozwój otaczających ją dzielnic mieszkalnych – Tatar, Bronowic. Nowe trakcje komunikacyjne był wytyczane z myślą o zakładzie produkcyjnym.

Pod ta nazwa kryje się niemiecka precyzja i dokładność. Opel Blitz to bowiem seria lekkich samochodów ciężarowych, które produkowane były przez niemiecką firmę Adam Opel AG w latach 1930-1973.

Opel Blitz – lekki samochód ciężarowy produkowany przez niemiecką firmę Adam Opel AG w latach 1930-1973. Po roku 1973 jego następca produkowany już przez firmę Bedford Vehicles z Luton był sprzedawany pod nazwą Bedford Blitzaż do 1987 roku. Pojazd był powszechnie używany przez Wehrmacht w czasie II wojny światowej.

Kolejne wersje tego samochodu ciężarowego wytwarzano w latach:

1. 1930 – 1954
2. 1952 – 1960
3. 1960 – 1965
4. 1965 – 1975

Na jego podwoziu i pod taką samą nazwą produkowano również w latach 1939-1944 autobusy.

Autobus Opel Blitz – to autobus miejski, produkowany przez niemiecką firmę Opel, który mieścił ok. 29 pasażerów. Przed wojną Wehrmacht, który zakupił sporą liczbę tych pojazdów, wykorzystywał je do różnych celów: szybkiego transportu żołnierzy, jako polowe centra dowodzenia, sanitarki oraz wozy propagandowe.

GM C15TA powstał w wyniku pozytywnych doświadczeń z amerykańskim samochodem opancerzonym M3 Scout Car. Jest to opancerzony samochód ciężarowy zaprojektowany i produkowany w Kanadzie w okresie II wojny światowej, pełniący funkcję transportera opancerzonego.

GM C15TA zbudowano na bazie standardowego terenowego samochodu ciężarowego, jakim jest Chevrolet C15 (15-cwt), czyli samochodu ciężarowego o ładowności 750 kg, który był produkowany przez General Motors of Canada. Jego prototyp powstał w roku 1943. Następnie w latach 1943-1944 wyprodukowano aż 3961 sztuk. Pojazd był wykorzystywany w różnych celach, służył jednak przede wszystkim jako transporter do przewozu piechoty, zaopatrzenia i amunicji. Istniała też wersja medyczna – pancerny ambulans. Powstał również prototyp pojazdu dla oficerów sztabu.

GM C15TA do ciężarówka służąca przede wszystkim do celów wojskowych. Nie posiadała stałego uzbrojenie, istniała jednak możliwość zamontowania 1 karabinu przeciwpancernego Boys kalibru 13,97 mm, rkm-u Bren kalibru 7,7 mm lub moździerza.

Samochód ciężarowy, służący do celów wojskowych znacznie różni się od typowej ciężarówki.  Krupp Protze to sześciokołowa niemiecka ciężarówka wojskowa i ciągnik artyleryjski. Samochód ten był  używany przez Wehrmacht podczas II wojny światowej.

Ten wojskowy wóz napędzany był 3,3-litrowym czterocylindrowym silnikiem Krupp M 304 o mocy 60 koni mechanicznych. Na pojazdach tych montowano również działa przeciwpancerne i przeciwlotnicze, ale Krupp Protze przeznaczony był głównie do holowania dział oraz transportu piechoty. W latach 1933-1942 wyprodukowano około 7000 jego egzemplarzy.

Pojazd był powszechnie stosowany na froncie wschodnim, afrykańskim oraz we Francji i na Sycylii.

Wyprodukowano kilka wersji tego samochodu: