W połowie 2008 roku dokonano modernizacji Eurocargo. Główne zmiany są widoczne w konstrukcji i stylizacji kabiny kierowcy. Zastąpiono również własne skrzynie biegów modelami pochodzącymi z niemieckiej firmy ZF o podobnej liczbie biegów (5, 6, 9). 6-biegowe wersje skrzyni firmy ZF dostępne są także w wersji Eurotronic z możliwością automatycznej bądź manualnej zmiany biegów. Modele o DMC powyżej 7,5 ton można opcjonalnie wyposażyć w 5-biegową automatyczną przekładnię Allison 3000. Zachowano dotychczasowe rozstawy osi. Samochody po modernizacji (MY 2008) są wykonywane w wersjach promowanych jako All Blacks. Charakteryzuje je czarny lakier i inne elementy w tym kolorze. Wersje w innych kolorach są często ozdabiane, na zewnątrz pojazdów i wewnątrz kabiny, grafikami nawiązującymi do wzorów sztuki maoryskiej. Pojazdy w wersjach wytwarzanych od 2008 roku są prawdopodobnie jedynie modernizacją drugiej generacji Eurocargo. Zmodernizowany typoszereg łatwo poznać po nazwie modelu umieszczonej w pasie podokiennym oraz nazwie firmy na osłonie chłodnicy. Samochód ten zajął drugie miejsce w konkursie o tytuł Samochód Ciężarowy Roku 2009.

Typoszereg drugiej generacji, zwany modelem roku 2003, był stylizowany przez firmę Bertone. Produkowany był bądź jest w Brescii we Włoszech, w Sete Lagoas w Brazylii, w Argentynie, a montowany w Wenezueli. Druga generacja obejmowała zwiększoną w stosunku do poprzednika liczbę około 300 modeli bazowych i zmniejszoną do ponad 3000 możliwych wariantów. Dopuszczalna masa całkowita sięgała od 6 do 18 ton. Były to modele z napędem 4×2 oraz 4×4. Stosowano silniki Iveco Tector o kilku zakresach mocy maksymalnej, obejmujące m.in.: R4, 3,9 dm³, 95-125 kW (129-170 KM); R6, 5,8 dm³, 134-202 kW (182-275 KM). Stosowano 4 typy kabin: standardowa dzienna (MLC), wydłużona sypialna, podwyższona sypialna oraz przedłużona załogowa (MLD, dla modeli od 7,5 t do 15 t) dla kierowcy i sześciu pasażerów; 5 skrzyń biegów, 11 rozstawów osi, 9 przełożeń mostu napędowego. Wersje o DMC 6-10 ton wyposażono w hamulce tarczowe przy wszystkich kołach, sterowane hydraulicznie, ze wspomaganiem. Cięższe modele posiadają z tyłu hamulce bębnowe. Stosowano 4 rodzaje zawieszenia: resory piórowe paraboliczne, resory piórowe półeliptyczne, resory paraboliczne z przodu oraz miechy pneumatyczne z tyłu, zawieszenie pneumatyczne.

Iveco Eurocargo to typoszereg samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 6 do 19 ton, a jako ciągniki siodłowe od 26 do 32,5 ton, produkowany przez koncern Iveco od 1991 roku. Jest produkowany we Włoszech, Brazylii i Argentynie, a montowany m.in. w Wenezueli. Powstawał również w Wielkiej Brytanii i Hiszpanii. Od 2008 roku produkowana jest kolejna generacja. W początkowym okresie produkcji typoszereg nosił nazwę Iveco EuroCargo. Na bazie specjalnie skonstruowanych podwozi Eurocargo, zwanych Euromidi, powstają autobusy firmy Irisbus i innych firm specjalizujących się w budowie nadwozi autobusowych.
Projektując nowy typoszereg założono, że powinien on obejmować modele jak najlepiej dostosowane do potrzeb odbiorców. Dlatego zdecydowano się na konstrukcję modułową z bardzo dużą liczbą dostępnych wersji i odmian. Rodzina pojazdów “Iveco EuroCargo” (1991-2002) pierwszej generacji była stylizowana przez Giorgetto Giugiaro z firmy Italdesign. Była ona następcą dwóch typoszeregów: Iveco Zeta/TurboZeta (1977-1991) o DMC 6-12 ton, oraz Iveco Ford Cargo (1982-1991, w Iveco od 1986 roku) o DMC 6-24 ton. Być może również typoszeregu Iveco Magirus MK o DMC 7,5-13 ton.

Wprowadzony na rynek w 1992 roku Iveco EuroTech uzyskał tytuł Samochodu Ciężarowego Roku 1993. W 1993 roku wprowadzono model Iveco EuroTrakker. W 2001 roku EuroTech został zastąpiony przez model Stralis. Pod koniec 2004 roku EuroTrakker został zastąpiony przez model Trakker. Iveco produkuje całą gamę pojazdów pożarniczych, wśród których są m.in. specjalne pojazdy gaśnicze dla lotnisk. W ich produkcji specjalizuje się dawna fabryka Magirus-Deutz.
W 2008 r. na rynek wszedł samochód osobowo-terenowy Iveco Massif, a następnie bliźniaczy model Iveco Camagnola, produkowane przez hiszpańską firmę Santana Motor w Linares. Były one stylizowane przez firmę Italdesign Giugiaro. Docelowo ma powstawać do 5-6 tys. sztuk modelu Massif rocznie. Model ten jest zmodernizowanym pojazdem “Santana PS-10″ (na niektórych rynkach “Santana Anibal”), bazującym na licencyjnym Land Roverze Defender 110 starszej generacji. Wraz z modelem Camagnola może powstawać do 15 tys. sztuk rocznie pojazdów osobowo-terenowych.
W Australii powstają m.in. oryginalne ciężarówki Iveco Acco.
Aktualna oferta obejmuje m.in.: Iveco Campagnola, Iveco Daily, Iveco Massif.

Najpopularniejszym modelem firmy jest produkowany od drugiej połowy lat 70. Iveco Daily. Aktualnie powstaje czwarta generacja, a roczna produkcja tej rodziny samochodów dostawczych sięga ponad 100 tys. sztuk. Druga generacja Daily była do 1999 roku montowana w Polsce. Daily jest często wykorzystywany przez firmy produkujące autobusy klasy mini do wykonywania konwersji. W Polsce zajmują się tym m.in. firmy Automet z Sanoka, AMZ-Kutno oraz Kapena ze Słupska. Ta ostatnia została przejęta przez firmę Cacciamali powiązaną z Iveco i Irisbus.
W 1977 roku pojawił się lekki model OM Grinta. W 1991 roku produkowane od 1977 roku modele Iveco Zeta oraz przejęte od Forda Ford/Iveco Cargo zostały zastąpione przez Iveco Eurocargo (początkowo jako “EuroCargo”), który uzyskał tytuł Samochodu Ciężarowego Roku 1992. W Europie Zachodniej Eurocargo od momentu wprowadzenia na rynek zajmowało zawsze pierwszą lub drugą pozycję pod względem sprzedaży w swoim segmencie (6-16 ton DMC). W 2000 r. wprowadzono do tej rodziny silniki serii Tector (opracowane i produkowane przez FPT – Fiat Powertrain Technologies), w 2003 r. nastąpiła ostatnia zmiana stylistyki kabiny.

W Polsce Iveco Sp.A reprezentuje “Iveco Poland Sp. z o.o.”. W latach 1995-1999 modele tej firmy były montowane w Polsce. Były to m.in. modele: Iveco Daily (powstający w latach 1996-1999) oraz Iveco Eurocargo. Zajmowały się tym firmy Fiat Auto Poland oraz “Servipol” z Poznania. W 1998 roku zmontowano łącznie 1809 sztuk tych modeli.
Iveco jest również dużym producentem silników dla innych firm motoryzacyjnych, łodzi, maszyn budowlanych, silników stacjonarnych np. wykorzystywanych jako napęd generatorów elektrycznych. Są to silniki rodzin Sofim HPI, NEF, Cursor (8, 10, 12) oraz Vector. Mają one od 3 do 16 cylindrów oraz od 50 do 2400 kW mocy. W marcu 2005 roku w ramach restrukturyzacji produkujące silniki Iveco Motors weszło w skład spółki “Fiat Powertrain Technologies”.
W 2006 roku powstało ponad 200 tys. sztuk samochodów dostawczych, ciężarowych, specjalnych i autobusów pod marką Iveco oraz Irisbus. Najwięcej, ponad 94,1 tys. we Włoszech. Kolejne miejsca zajęły następujące kraje: Hiszpania – 54,5 tys., Chiny – 20,3 tys., Niemcy – 17,5 tys., Turcja – 4,2 tys., Brazylia – 3,5 tys., Argentyna – 3,4 tys., Francja – 3,1 tys., oraz Australia – 1,2 tys. sztuk. Największe ciężarówki są produkowane głównie we Włoszech, Hiszpanii i Niemczech. Dobrze rozwija się ich produkcja w Brazylii i Argentynie.

Koncern Iveco powstał w 1975 roku z połączenia działów produkcji samochodów ciężarowych kilku przedsiębiorstw: Fiat Veicoli Industriali (produkcja ciężarówek od 1903 r.), Lancia Veicoli Industriali (od 1911 r.), OM (Włochy, od 1907 r.), Unic (Francja, od 1905 r.) i Magirus-Deutz AG (KHD, Niemcy, od 1904 r.). Fiat początkowo posiadał 80% akcji spółki, zaś pozostałe niemieckie konsorcjum KHD. W 1980 roku Fiat przejął pozostałe udziały. W 1986 roku firma przejęła zakład produkujący ciężarówki marki Ford w Wielkiej Brytanii (od 1918 r.). Produkowane tam pojazdy wraz z Iveco Zeta stały się podstawą rodziny Iveco Eurocargo (początkowo nazywanej “EuroCargo”). W 1987 roku Iveco przejęło włoską firmę Astra specjalizującą się od 1954 roku w produkcji ciężkich wywrotek i samochodów specjalnych. W 1990 roku przejęto hiszpańską firmę Pegaso (od 1947 r.), przemianowaną na IVECO Pegaso, oraz kontrolowaną przez nią firmę brytyjską Seddon Atkinson (od 1910 r.) wytwarzającą specjalne wersje ciężarówek. W 1992 roku przejęto australijski oddział amerykańskiego koncernu International, działający od 1950 roku. Firma Seddon Atkinson wytwarzała pod swoją marką wybrane modele Iveco oraz od 1999 roku model Iveco EuroMover z nisko zawieszoną kabiną przeznaczony pod zabudowy komunalne.

Seddon Atkinson to dawne brytyjskie przedsiębiorstwo branży motoryzacyjnej zajmujące się produkcją samochodów ciężarowych, z siedzibą w Oldham, w hrabstwie Greater Manchester (hrabstwo metropolitalne w północno-zachodniej Anglii, składające się z dziesięciu dystryktów metropolitalnych), w Anglii, a obecnie marka należąca do Iveco, pod którą sprzedawane są samochody specjalistyczne (m.in. śmieciarki i pojazdy budowlane). Seddon Atkinson powstał w 1970 roku, w wyniku przejęcia przedsiębiorstwa Atkinson Vehicles Ltd. przez Seddon Diesel Vehicles Ltd. W 1974 roku Seddon Atkinson został wykupiony przez International Harvester, następnie został częścią grupy ENASA, a od 1990 roku należy do Iveco.
IVECO SpA, dosłownie Industrial Vehicles Corporation, często pisana w skrócie jako Iveco, to włoskie przedsiębiorstwo o zasięgu ogólnoświatowym z siedzibą w Turynie, kontrolowane przez koncern Fiat, specjalizującym się w produkcji samochodów dostawczych, ciężarowych, wojskowych i silników. Za pośrednictwem należącej doń firmy Irisbus jest również czołowym producentem autobusów i podwozi autobusowych.

Idea konkursu powstała w Wielkiej Brytanii w 1976 roku. Jego autorami byli Pat Kennett i Andrew Frankl z brytyjskiego magazynu “Truck”. Tytuł Lorry of the Year otrzymał samochód ciężarowy Seddon Atkinson SA200. W następnym roku skład jury poszerzył się o przedstawicieli Belgii, Danii, Holandii, Niemiec i Szwecji. Kolejny nagrodzony samochód, MAN 280, dostał tytuł “Truck of Year 1978″. W następnych latach powiększał się skład jury, do którego wchodzili dziennikarze z pism motoryzacyjnych nie związanych nadmiernie z poszczególnymi producentami lub użytkownikami samochodów użytkowych.
Początkowo wybierano spośród wszystkich samochodów użytkowych o ładowności powyżej 1 tony, ale praktyczna granica zaczynała się od 6 ton dopuszczalnej masy całkowitej (DMC), z coraz wyraźniejszą tendencją do nagradzania większych pojazdów, których znaczenie dla transportu jest bardzo duże. Dlatego na początku lat 90. wydzielono lekkie samochody użytkowe do osobnego konkursu Samochód Dostawczy Roku (Van of the Year). Skład jury obu tych konkursów jest zbliżony.
Tytuł nadawany jest jesienią danego roku, a obowiązuje przez cały następny rok. Oznacza to że np. tytuł “Truck of the Year 1996″ zdobyty został jesienią 1995 roku.

Samochód Ciężarowy Roku to nazwa europejskiego konkursu na najlepszy samochód ciężarowy roku. Odbywa się on od 1976 roku. Pojazd, który wygrywa ten konkurs otrzymuje tytuł na rok następny. W języku polskim nazwę konkursu i tytułu określa się także krótko jako Ciężarówka Roku. Poza tym, międzynarodowym konkursem, są również konkursy o mniejszym znaczeniu, organizowane przez czasopisma motoryzacyjne. Na przykład w Wielkiej Brytanii Iveco EuroCargo I otrzymało w ten sposób wyróżnienie “Fleet Truck of the Year” (Flotowy Samochód Ciężarowy Roku).
Jury konkursu od samego początku składało się z kilku, a potem kilkunastu dziennikarzy z krajów europejskich. Reprezentują oni redakcje czasopism specjalistycznych zajmujących się samochodami użytkowymi. Zasadą jest, że dany kraj reprezentuje tylko jeden dziennikarz. W pierwszej połowie lat 90tych w skład jury wchodziło 13 dziennikarzy. Następnie skład ten poszerzono o przedstawicieli kolejnych krajów, w tym Polski. Aktualnie jury to 22 członków z 22 państw Europy. Każdy z jurorów ma do dyspozycji 12 punktów, które musi rozdzielić na kilka modeli.